|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Zbigniew Tadeusz Ziobro (ur. 18 sierpnia 1970 w Krakowie) – prawnik, od 2001 poseł na Sejm IV, V i VI kadencji, od 31 października 2005 do 7 września 2007 i od 11 września 2007 do 16 listopada 2007 minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.
edytuj Dzieciństwo i młodośćSyn Jerzego i Krystyny. Dzieciństwo i okres szkolny spędził w Krynicy-Zdroju. Jego ojciec był dyrektorem krynickiego sanatorium, należał także do PZPR, a od 1980 także do NSZZ "Solidarność"[1]. edytuj WykształcenieW 1994 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po studiach odbył aplikację prokuratorską w Prokuraturze Okręgowej w Katowicach, zdając w 1997 egzamin prokuratorski. Nigdy jednak nie pracował jako prokurator czy asesor prokuratury. edytuj Działalność publicznaPo ukończeniu studiów pracował m.in. w Generalnym Inspektoracie Celnym w latach 1998-2000. Następnie był doradcą ministra spraw wewnętrznych i administracji Marka Biernackiego. W 1997 opracował ekspertyzę prawną zleconą przez klub parlamentarny Akcji Wyborczej Solidarność w sprawie rozstrzygnięcia prokuratora wojskowego dotyczącej umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko płk. Ryszardowi Kuklińskiemu, skazanemu w PRL na karę śmierci. W II połowie lat 90. publikował artykuły z zakresu prawa karnego i polityki karnej (m. in. "Przestępstwa na szkodę wierzyciela – kontrowersje interpretacyjne" w "Prokuraturze i Prawie" nr 1996/10/31, "Mętne kryteria" w "Rzeczpospolitej" nr 275 z 24 listopada 1998, "Spór o nieznaczną ilość narkotyków" w "Rzeczpospolitej" nr 29 z 4 lutego 1999). W 1999 wraz z Witoldem Gadowskim założył w Krakowie Stowarzyszenie "Katon" oraz utworzył Centrum Pomocy Ofiarom Przestępstw, które udziela bezpłatnej pomocy prawnej. Brał też udział przy pracach nad programem "Bezpieczny Kraków", który został przyjęty przez Radę Miasta Krakowa w 1999. Jest autorem projektu nowelizacji Kodeksu karnego zakładającej zaostrzenie kar za najpoważniejsze przestępstwa. Zaangażował się również w działania mające na celu zwiększenie dostępu do zawodów prawniczych. Od marca do lipca 2001 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, był jednym z najbliższych współpracowników ministra Lecha Kaczyńskiego. Odszedł z pracy w ministerstwie po zdymisjonowaniu Kaczyńskiego. Od 2001 działacz Prawa i Sprawiedliwości. W tym samym roku został wybrany do Sejmu IV kadencji z okręgu krakowskiego. Zasiadał w komisji śledczej zajmującej się tzw. "Aferą Rywina". Był autorem raportu stwierdzającego, że odpowiedzialność za nieprawidłowości związane z pracami nad nowelizacją ustawy o radiofonii i telewizji ponoszą premier Leszek Miller, wiceminister kultury i szefowa doradców premiera Aleksandra Jakubowska, minister Lech Nikolski, prezes TVP Robert Kwiatkowski oraz sekretarz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Włodzimierz Czarzasty. Zostali oni zaliczeni do tzw. "grupy trzymającej władzę". 24 września 2004 Sejm przyjął ten raport jako ostateczny raport komisji śledczej. W 2008 prokurator umorzył sprawę wobec przedawnienia karalności. W wyborach samorządowych 27 października 2002 ubiegał się jako kandydat PiS o stanowisko prezydenta Krakowa (nie wszedł do drugiej tury). W wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie uzyskał mandat posła z okręgu krakowskiego, zdobywając 120 188 głosów, uzyskując tym samym najwięcej głosów w okręgu. Był szefem kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego ubiegającego się o urząd Prezydenta RP. edytuj Minister Sprawiedliwości
Zbigniew Ziobro podczas wręczania nagrody "Człowiek Roku 2006"[2]
31 października 2005 został powołany na stanowisko ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Stanowisko to zachował również w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Z urzędu w tym czasie zasiadał w Krajowej Radzie Sądownictwa. W 2006 zdobył tytuł Człowieka Roku tygodnika "Wprost"[2]. 14 lutego 2007 na specjalnej konferencji prasowej[3] minister sprawiedliwości i jednocześnie prokurator generalny Zbigniew Ziobro oraz szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego Mariusz Kamiński, przedstawiając okoliczności zatrzymania szefa Kliniki Kardiochirurgii Szpitala MSWiA Mirosława G., poinformowali, że prokurator postawił lekarzowi 20 zarzutów, w tym zarzut zabójstwa w zamiarze ewentualnym[3]. 7 maja 2007 sąd orzekł jednak, że tymczasowe aresztowanie może zostać uchylone po wpłaceniu poręczenia majątkowego w wysokości 350 tys. zł, stwierdzając w uzasadnieniu, że zarzut zabójstwa nie został uprawdopodobniony[4]. W sierpniu 2007 były szef MSWiA Janusz Kaczmarek wkrótce po swoim odwołaniu w związku z tzw. aferą gruntową oskarżył Zbigniewa Ziobrę o inwigilowanie dziennikarzy i polityków, ręczne sterowanie prokuraturą i szukanie "haków" na politycznych wrogów[5][6]. Były wicepremier Andrzej Lepper oskarżył zaś Ziobrę o to, że to on był źródłem przecieku ws. akcji CBA w Ministerstwie Rolnictwa[7]. Zbigniew Ziobro odpierał te ataki[8][9]. Ugrupowania opozycji parlamentarnej domagały się dymisji Zbigniewa Ziobry z urzędów ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. 28 sierpnia 2007 posłowie SLD złożyli w Sejmie (nierozpatrzony do końca kadencji) wniosek o jego postawienie przed Trybunałem Stanu. 7 września 2007 na wniosek Prezesa Rady Ministrów został odwołany przez Prezydenta Rzeczypospolitej z urzędu Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego. Objął stanowisko sekretarza stanu (wiceministra) w Ministerstwie Sprawiedliwości. 11 września 2007 ponownie powołany na te stanowiska. W grudniu 2005 przywiózł do biura poselskiego znajdującego się w siedzibie PiS w Krakowie prokuratora Wojciecha Miłoszewskiego z grupy zajmującej się sprawą tzw. mafii paliwowej wraz z aktami sprawy zawierającymi m.in. zeznania świadków. Zbigniew Ziobro polecił mu, aby pokazał akta prezesowi PiS Jarosławowi Kaczyńskiemu. W 2008 Prokuratura Okręgowa w Płocku przesłała do Ministerstwa Sprawiedliwości wniosek o uchylenie mu immunitetu poselskiego w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego poprzez rozpowszechnianie informacji z innego postępowania prokuratorskiego[10]. edytuj Po wyborach 2007W wyborach parlamentarnych w 2007 otrzymał ponownie najwięcej głosów w okręgu krakowskim (164 681)[11]. 12 stycznia 2008 został powołany na funkcję wiceprezesa Prawa i Sprawiedliwości. W 2008 prokuratur wystąpił o uchylenie jego immunitetu celem przedstawienia mu zarzutu przekroczenia uprawnień w związku z udostępnieniem Jarosławowi Kaczyńskiemu części akt sprawy mafii paliwowej w okresie urzędowania. 3 września tego roku Zbigniew Ziobro zrzekł się immunitetu poselskiego[12]. edytuj Źródła
Przypisy
edytuj Linki zewnętrzne
Aleksander Bentkowski • Wiesław Chrzanowski • Andrzej Marcinkowski p.o. • Zbigniew Dyka • Jan Piątkowski • Włodzimierz Cimoszewicz • Jerzy Jaskiernia • Leszek Kubicki • Hanna Suchocka • Lech Kaczyński • Stanisław Iwanicki • Barbara Piwnik • Grzegorz Kurczuk • Marek Sadowski • Andrzej Kalwas • Zbigniew Ziobro • Jarosław Kaczyński (p.o.) • Zbigniew Ziobro • Zbigniew Ćwiąkalski Józef Żyta • Aleksander Bentkowski • Wiesław Chrzanowski • Andrzej Marcinkowski p.o. • Zbigniew Dyka • Jan Piątkowski • Włodzimierz Cimoszewicz • Jerzy Jaskiernia • Leszek Kubicki • Hanna Suchocka • Lech Kaczyński • Stanisław Iwanicki • Barbara Piwnik • Grzegorz Kurczuk • Marek Sadowski • Andrzej Kalwas • Zbigniew Ziobro • Zbigniew Ćwiąkalski |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog. |