Wyspy Nowosyberyjskie.html

Wyspy Nowosberyjskie

Wyspy Nowosyberyjskie (ros. Новосиби́рские острова, Nowosibirskije ostrowa) – archipelag położony na Oceanie Arktycznym, pomiędzy Morzem Łaptiewów, a Morzem Wschodniosyberyjskim o lącznej powierzchni 38,4 km², należą do Jakucji.

Archipelag składa się z trzech grup wysp: Wysp Anżu (właściwe Nowosyberyjskie), Wysp Lachowskich i Wysp De Longa.

Większość wysp zbudowana jest z luźnych materiałów osadowych, zachodnie wyspy zbudowane są z wapnia i łupka. Najwyższy szczyt wysp wnosi się na wysokość 374 m. Na wyspach panuje klimat arktyczny, pokryte są śniegiem przez 9 miesięcy w roku, przeciętna temperatura w styczniu wynosi od −28°C do −31°C.

W czerwcu, na brzegach wysp maksymalna przeciętna temperatura to +8°C do +11°C, a minimalna przeciętna temperatura waha się od 3°C do +1°C, spowodowane jest to mroźnymi, arktycznymi morzami. Wewnątrz wysp jest znacznie cieplej, przeciętna maksymalna temperatura wynosi od +16°C do +19°C, a minimalna od +3°C do +6°C

Roczne opady atmosferyczne do 132 mm.

Na powierzchni wysp znajduje się wiele jezior i bagien, a pokryta są typową roślinnością tundrową.

Pierwsze wzmianki o wyspach pojawiły się na początku XVIII wieku w przekazach Kozaka Jakowa Piermiakowa (Яков Пермяков).

p • d • e

Podział administracyjny Jakucji