Wilcze stado.html



Wilcze stado – termin określający taktykę działań zespołów okrętów podwodnych przeciwko konwojom, stosowaną w czasie II wojny światowej przez niemieckie U-booty podczas bitwy o Atlantyk oraz przez marynarkę USA przeciwko japońskiej żegludze na Pacyfiku.

Kilka okrętów tworzących "wilcze stado" stanowiło też grupę rozpoznawczą. Gdy wykryto konwój statków przeciwnika, U-Boot, który go wypatrzył, przesyłał informację do dowództwa i naprowadzał na niego pozostałe okręty.

Gdy wokół konwoju zgromadziło się całe "stado" lub przynajmniej jego większa część, następował zmasowany atak ze wszystkich stron. U-Booty atakowały w nocy oraz z położenia nawodnego, które to uniemożliwiało ich namierzenie za pomocą sonaru aktywnego ASDIC.

Przykładem skuteczności działania zespołów niemieckich okrętów podwodnych były ataki podjęte w październiku 1940. Ich celem były zmierzające do Wielkiej Brytanii konwoje oznaczone jako SC-7 (34 statki) i HX-79 (20 statków). Atakowane przez zespół sześciu U-bootów w ciągu dwóch dni straciły łącznie 27 statków. Straty konwoju SC-7 wyniosły 58,8%, a konwoju HX-79 24,5 % jednostek.

Amerykańskie wilcze stada, oficjalne nazywane grupami skoordynowanego ataku (ang. coordinated attack groups, składały się zwykle z 3 okrętów podwodnych, które patrolowały w bliskim sąsiedztwie i współpracowały ze sobą.

Taktyka wilczych stad wyszła z użycia w czasie zimnej wojny: nowoczesne okręty podwodne mają lepsze uzbrojenie i prędkość pod wodą w porównaniu do tych z okresu II wojny światowej więc nie ma potrzeby operowania w dużych grupach. United States Navy zakłada, że jej okręty prawie zawsze operują samotnie, za wyjątkiem jednej lub (rzadko) dwóch okrętów w każdej grupie lotniskowców.