Pokój w Utrechcie.html

pierwsza edycja traktatu pokojowego w Utrechcie w różnych językach

Pokój zawarty w Utrechcie (Holandia) 11 kwietnia 1713 roku kończył hiszpańską wojnę sukcesyjną. Bezpośrednim powodem podpisania pokoju była śmierć cesarza Józefa I (17 kwietnia 1711) i objęcie tronu wiedeńskiego przez Karola - pretendenta do korony Hiszpanii. Pozostałe kraje koalicji antyburbońskiej zaczęły się obawiać odrodzeniem potęgi Habsburgów z czasów Karola V.

Uczestnikami kongresu były: Wielka Brytania wraz z Księstwem Hanoweru, Holandia, Francja, Hiszpania, Bawaria, Prusy i Sabaudia oraz inni, pomniejsi uczestnicy koalicji.

edytuj Postanowienia

Filip d'Anjou (wnuk Ludwika XIV) objął tron Hiszpanii wraz koloniami, zrzekając się jednocześnie praw do tronu Francji,
Ludwik XIV zrzekł się praw dynastycznych do Hiszpanii (obawa przed połączeniem tronów Madrytu i Paryża),
Ludwik XIV uznał Annę Stuart i protestancką linię domu hanowerskiego za prawowitych dziedziców korony brytyjskiej,
elektor Bawarii Maksymilian II Emanuel odzyskał swe władztwo w Niemczech,
biskup Kolonii odzyskał władzę nad swym miastem jako "wolne miasto Rzeszy",
Portugalia zyskała na drobnych korektach kilka terytoriów na granicy z Hiszpanią,
Prusy uzyskały mały skrawek terytorium nad Renem, graniczący z Holandią,
Księstwo Sabaudii przejęło Sycylię wraz ze statusem królestwa,
Republika Zjednoczonych Prowincji otrzymała prawo utrzymywania wojsk w twierdzach Niderlandów Południowych (wobec wcześniejszych najazdów francuskich np. z 1672) i koncesje handlowe,
Wielka Brytania uzyskała od Hiszpanii Minorkę (do 1783) i Gibraltar, a od Francji Nową Szkocję i wybrzeża Zatoki Hudsona w Ameryce Północnej oraz Nową Fundlandię. Poza tym także koncesje handlowe oraz asiento (zyskowny handel Murzynami z Afryki) na 30 lat.

Zobacz więcej w osobnym artykule: Pokój w Rastatt.