Narodowe Święto Odrodzenia Polski.html



Narodowe Święto Odrodzenia Polski - najważniejsze polskie święto narodowe w okresie Polski Ludowej, obchodzone co roku 22 lipca, na pamiątkę podpisania Manifestu PKWN w 1944 roku i odrodzenia Polski po II wojnie światowej.

edytuj Znaczenie daty

Dnia 22 lipca 1944 roku, po prawie 5 latach II wojny światowej ogłoszony został Manifest PKWN. W rzeczywistości dokument ten został podpisany nie w Lublinie, ale dwa dni wcześniej w Moskwie. Nie miał też realnego znaczenia dla rekonstrukcji państwa polskiego - wiążące decyzje podejmowała tzw. Wielka trójka, a przede wszystkim Józef Stalin.

edytuj Ustanowienie święta

Dzień 22 lipca ustanowiono świętem narodowym uchwałą Sejmu RP w dniu 22 lipca 1945, czyli rok po podpisaniu Manifestu PKWN. Święto zastępowało - obchodzone przed II wojną światową (od 1937 r.) - Narodowe Święto Niepodległości obchodzone 11 listopada.

edytuj Dzieje obchodów

Święto obchodzono w całym okresie Polski Ludowej. Główne uroczystości odbywały się na placu Zwycięstwa (obecnie placu Piłsudskiego) w Warszawie bądź na Stadionie Dziesięciolecia. Święto to było dniem wolnym od pracy. Zostało zniesione ustawą Sejmu Kontraktowego z 6 kwietnia 1990 (weszła w życie 28 kwietnia); równocześnie przywrócono Święto Narodowe Trzeciego Maja.

Na dzień 22 lipca starano się wyznaczać ważne rocznice i wydarzenia^[1]. Wtedy otwarto Pałac Kultury i Nauki w Warszawie (1955), jak również zaczęto produkować Fiata 126p (1973) i otwarto Trasę Łazienkowską w Warszawie. W wielu przypadkach rocznice były w rzeczywistości "fałszywe". Przykładowo Jastarnia oficjalnie otrzymała prawa miejskie w dniu Święta Odrodzenia Polski. Realnie - 1 stycznia ^[2].

Przypisy