Nanercz zachodni (Anacardium occidentale L.), zwany też nerkowcem zachodnim, orzechem nanerczowym — gatunek drzewa z rodziny nanerczowatych, bliski krewniak mango. Pochodzi z obszarów tropikalnych Ameryki Południowej. Jest uprawiany w większości krajów obszaru tropikalnego.
edytuj Charakterystyka
- Pokrój
- Drzewo wysokości 7-20 m, już od dołu rozgałęzione, z regularną koroną.
- Liście
- Jajowate, skórzaste, na krótkich ogonkach.
- Kwiaty
- Drobne, zebrane w wiechy, pachnące, zielonkawo lub żóltawobiałe. Mają owlosiony, 5-dzielny kielich, 5-płatkową koronę, 1 słupek i 10 pręcików, z których przeważnie tylko jeden jest płodny.
- Owoce
- Nerkowaty, wielkości gruszki orzech z mięsistym czerwonym osadnikiem kwiatowym. [1]
edytuj Zastosowanie
- Roślina uprawna: Na wielką skalę uprawiany jest na południowo-zachodnim wybrzeżu Indii, w Wietnamie, Nigerii, Mozambiku, Tanzanii i w Brazylii.
- Sztuka kulinarna: w kuchni stosuje się owoc. Jest to nerkowaty orzech składający się z jądra i łupiny. Jądra używane są jak migdały. Orzechy piecze się przed spożyciem. Gruby, mięsisty osadnik, tzw jabłko nanerczowe ma jasnożółty, soczysty miąższ i kwaskowatosłodki smak. Zawiera 13% cukrów, dużą ilość pektyn oraz 75% soku bogatego w witaminę C i B2. Zawartość witaminy B2 jest trzykrotnie wyższa niż w pomarańczy. Z soku sporządza się wino, galaretki, dżemy i marmolady.
- Inne zastosowania. Łupina orzecha zawiera około 35% ostrego olejku, znanego w handlu jako kardol lub kasz. Ma silne działanie odkażające i służy do natłuszczania sieci rybackich, do impregnowania drewna w celu ochrony przed termitami, do sporządzania lakierów, środków dezynfekcyjnych, insektycydów, preparatów antyseptycznych, barwników, kitów wodoszczelnych itp.
- Nanercz dostarcza cennej żywicy, a ekstrakt z liści dodawany jest jako środek dezynfekcyjny do pasty do zębów.
- ↑ Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4. (Charakterystyka rośliny)
|
Systematyka w Wikispecies
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons
