Koparka parowa.html
 
| ca | de | en | es | fr | it | nl | no | pl | pt | ru | ro | fi | sv | tr | vo |


 

Zabytkowy egzemplarz eksploatowany na Alasce
Zabytkowy egzemplarz eksploatowany na Alasce

Koparka parowa jest pierwowzorem obecnych koparek linowych, była pierwszą maszyną wykorzystywaną do kopania gruntu napędzaną silnikiem parowym.

Koparkę parową wynalazł William Otis, który otrzymał za swój wynalazek patent w 1836[1]

Pierwsze maszyny nie posiadały obrotowego nadwozia. Były posadowione na podwoziu kolejowym, do którego montowano kocioł, silnik i pozostałe elementy napędu. Ramię wysięgnika jak również mechanizmy napędowe były montowane z przodu ramy, co ograniczało ruchy łyżki. Koparka poruszała się na szerokich metalowych kołach napędzanych przekładnią łańcuchową. Ze względu na masę maszyny zachodziła konieczność instalowania tymczasowego torowiska, po którym maszyna mogłaby się poruszać.

Koparki parowe stały się bardzo popularne w II poł. XIX wieku. Początkowo były wyposażone w cięgna łańcuchowe. Dopiero w 1870 zastosowanie stalowych cięgien linowych pozwoliło na efektywniejsze wykorzystanie mechanizmów napędowych.

Późniejsze maszyny zostały wyposażone w gąsienice, co pozwoliło na rezygnację z budowy torowiska.

Pełnoobrotowe nadwozie zastosowano po raz pierwszy w Anglii w 1884, i stało się standardem dla tego typu maszyn.

W latach trzydziestych XX w. napęd parowy koparek został wyparty przez prostszy i tańszy silnik Diesla wykorzystywany do chwili obecnej. Po II wojnie światowej pojawia się napęd hydrauliczny wypierający tradycyjny napęd mechaniczny linowy.

Rozwój sieci kolejowych (głównie w USA i Wielkiej Brytanii) wymusił szersze zastosowanie koparek. To był prawdziwy przełom technologiczny w budownictwie kolei, który pozwolił na przerzucanie coraz większych mas ziemi. W efekcie koparki parowe stały się powszechnie stosowanymi maszynami.

Koparki parowe masowo były wykorzystywane przy budowie Kanału Panamskiego.

Użyto 102 maszyn, z czego 77 było produkcji firmy Bucyrus a pozostałe Marion Shovels.

Pracowały w kopalni rud żelaza w Minesocie, kopalni miedzi w Chile i Montanie. Z czasem można je było spotkać w kopalniach odkrywkowych na całym świecie.

Wraz z rozwojem motoryzacji i zapotrzebowaniem na nowe drogi w latach 20. XX wieku masowo wykorzystuje się koparki parowe do prac ziemnych. Również tak wielkie inwestycje jak choćby zapora Hoovera czy Bouldera, budowy wielkich fabryk i portów trudno byłoby wyobrazić sobie bez koparek parowych.

Choć większość koparek parowych została zezłomowana to wciąż w muzeach przemysłu lub prywatnych kolekcjach można spotkać wiele ciekawych okazów.[2]

Jedną z największych koparek parowych była zbudowana w 1906 przez firmę Marion maszyna, która przetrwała do naszych czasów i znajduje się w małej miejscowości Le Roy (Nowy Jork) niedaleko Nowego Jorku.

Koparka ta znana jako "pięciojardowy czerpak" (od pojemności łyżki) została zakupiona przez firmę General Crushed Stone Company, która użytkowała kamieniołom w Le Roy. Początkowo koparka poruszała się po torowisku, lecz w 1923 zastosowano w niej gąsienice wyprodukowane przez Marion. Koparka pozostała w eksploatacji do 1949, kiedy została wycofana z kamieniołomu i ustawiona przy głównej drodze - gdzie stoi do chwili obecnej.

edytuj Producenci koparek parowych

W Ameryce Północnej:

W Europie:

edytuj Przypisy

  1. ↑ patent, który zachował się do dzisiejszych czasów (w niekompletnej formie - brak rysunków) pochodzi z 1839, i jest podawany w wielu źródłach. Zachowane dokumenty są odtworzeniem dokumentacji po pożarze Urzędu Patentowego USA.
  2. ↑ raczej nie tyczy się to Polski, choć w latach 50. eksploatowano takie maszyny

edytuj Linki zewnętrzne
All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.