Gupik Endlera.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
| Gupik Endlera | |
 dwa samce |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarioty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | promieniopłetwe |
| Rząd | karpieńcokształtne |
| Rodzina | piękniczkowate |
| Podrodzina | Poeciliinae |
| Rodzaj | Poecilia |
| Gatunek | Poecilia wingei |
| Nazwa systematyczna | |
| Poecilia wingei Poeser, Kempkes, & Isbrücker, 2005 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Gupik Endlera, żyworódka Endlera (wcześniej Poecilia sp. Endleri) - gatunek ryb. W marcu 2006 roku nadano jednolitą naukową nazwę łacinską: Poecilia wingei Poeser, Kempkes & Isbruker 2005 .
Samce małe do około 2,5 cm; tułów wielokolorowy, płetwa ogonowa barwna tylko w górnej i dolnej części (paseczki). Samice większe do około 4 cm mają ciało wydłużone, bezbarwne, łuski srebrzyste o ciemniejszych brzegach. Żyworodne (ok. 5-8 młodych w miocie), wszystkożerne. Mało wymagające, ale ze względu na swoją wielkość bardzo delikatne w kontaktach z większymi rybami. Temperatura wody optymalnie 24-25 stopni C, w wyższej samce szybko giną. W dobrych warunkach żyją około 2 lat. Odkryte w 1975 roku przez Johna Endlera w Lagunie de Patos w Wenezueli jako gatunek endemiczny. Obecnie hodowany i rozmnażany w akwariach na całym świecie.
edytuj Wymagania:
Ryba ta nie wymaga dużego akwarium, uchodzi za łatwą w hodowli, jednak w przypadku delikatnych odmian hodowlanych zalecana jedynie doświadczonym akwarystom. Minimalna zalecana pojemność zbiornika to 30 litrów – dla jednego samca i trzech samic. Chętnie spożywa każdy suchy pokarm. W celu utrzymania dobrej kondycji rybek, należy im podawać także pokarm żywy. Gupiki odżywiają się także glonami, w szczególności spiruliną, choć w niewielkim stopniu. Należy uważać z obsadą akwarium w którym hodujemy gupiki. Długie i kolorowe płetwy samców mogą stać się łupem ryb lubiących ,,podgryzać’’ płetwy innym osobnikom. Przykładem takiego gatunku może być np. brzanka sumatrzańska lub molinezja. Bardzo dobrze znosi towarzystwo swego krewniaka - gupika pawie oczko.