Glejta ołowiana.html



Tlenek ołowiu(II)
Ogólne informacje
Nomenklatura systematyczna (IUPAC):
tlenek ołowiu(II)
Wzór sumaryczny	PbO
SMILES	O=[Pb]
Masa molowa	223,1994 g/mol
Wygląd	czerwony lub żółty proszek
Identyfikacja
Numer CAS	1317-36-8
PubChem	14827
Właściwości Gęstość i stan skupienia 9,53 g/cm3 (20°[1]); ciało stałe Rozpuszczalność w wodzie 0,017 (20°C[1]) Temperatura topnienia 888 °C (1 161,15 K; [1]) Temperatura wrzenia 1 470 °C (1 743,15 K; [1])
Niebezpieczeństwa
Klasyfikacja UE	Treść oznaczeń: T - toksyczny N - groźny dla środowiska
Zwroty ryzyka	R: 61-20/22-33-50/53-62[2][1]
Zwroty bezpieczeństwa	S: 53-45-60-61[2][1]
Numer RTECS	OG1750000[2][1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25°C, 1000 hPa)

Tlenek ołowiu(II) (PbO, dawniej: tlenek ołowiawy, nazwa zwyczajowa: glejta) - nieorganiczny związek chemiczny, tlenek ołowiu na +II stopniu utlenienia.

Związek ten posiada właściwości amfoteryczne. Jest szeroko stosowany jako surowiec barwiący, m.in. do szkła i produkcji farb, a także do wyrobu kitu oraz otrzymywania innych związków chemicznych ołowiu.

Glejtę otrzymuje się poprzez prażenie ołowiu z wolnym dostępem powietrza. Otrzymany produkt jest proszkiem koloru żółtego, lub żółtoczerwonego. Czysto żółty proszek, tzw. masykot, otrzymuje się utrzymując prażenie w niższych temperaturach. Można także go otrzymać poprzez prażenie ołowiu z azotanem(V) potasu według równania:

KNO₃ + Pb → KNO₂ + PbO

Glejta nie rozpuszcza się w wodzie, ale reaguje już z rozcieńczonymi kwasami. Gęstość glejty to ok. 9,2-9,4 g/cm³.

edytuj Przypisy

edytuj Zobacz też

• minia ołowiowa