Bitwa pod Miłosławiem.html



Bitwa pod Miłosławiem - największa bitwa w czasie powstania wielkopolskiego w 1848 roku, odbyła się 30 kwietnia.

Po klęsce pod Książem generał Blumen(2500 żołnierzy i 4 działa^[2]) ruszył dwiema kolumnami od Środy i Wrześni na znajdującego się w Miłosławiu Ludwika Mierosławskiego, który skoncentrował w mieście 1200 żołnierzy i 4 działa^[3]. Początkowo Mierosławski wdał się z Blumenem w pertraktacje, jednak na wieść o spieszącym mu z pomocą z Nowego Miasta oddziale Józefa Garczyńskiego (1000 żołnierzy) oraz idącym z Pleszewa oddziale Feliksa Białoskórskiego (1200 żołnierzy), zerwał rozmowy, co doprowadziło do walki.

W pierwszej fazie bitwy słabsze siły polskie zostały wyparte z Miłosławia i zajęły pozycje po obu stronach szosy. W pościg za cofającymi się Polakami Blumen rzucił jazdę. Pościg pruski został wstrzymany z chwilą nadejścia Garczyńskiego, a gdy nadszedł Białoskórski, Polacy ruszyli do kontrataku.

W drugiej fazie bitwy na skutek przybycia posiłków, Polacy przeprowadzili pomyślne kontruderzenie wzdłuż osi drogi, uprzedzili szarżę pruskiej jazdy i wdarli się do miasteczka. Prusacy zmuszeni zostali do odwrotu, jednak wyczerpane walką oddziały powstańcze nie były zdolne do pościgu. Zwycięstwo nie zostało wykorzystane operacyjnie. Straty polskie wyniosły około 200 żołnierzy, a pruskie - 225 żołnierzy.

Przypisy

edytuj Literatura

• Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2

edytuj Linki zewnętrzne

• Opis bitwy pod Miłosławiem w artykule "Wiosna Ludów"