Barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.) – gatunek rośliny zielnej należący do rodziny selerowatych (Apiaceae Lindl.). Pochodzi z Kaukazu, w naszej florze ma status kenofita. Występuje w umiarkowanej strefie półkuli północnej. Roślina ekspansywna, gatunek inwazyjny.
- Łodyga
- Dorasta od 1 do 3 m. Głęboko podłużnie bruzdowana, rzadko owłosiona (mocniej owłosione są ogonki liściowe).
- Liście
- Pierzasto-dzielne, składające się z dość szerokich i przeważnie tępo zakończonych odcinków. Dolne liście trójkątne, z podzieloną blaszką. Starsze pierzasto-dzielne z pochewkami. Po roztarciu wydzielają zapach kumaryny.
- Kwiaty
- Zebrane w gęsty i bardzo duży baldach. Kielich jest pięcioząbkowy. Korona ma 5 białych płatków, jeden słupek.
- Owoce
- Rozłupnia zawierająca 2 niełupki.
- Gatunki podobne
- Jest bardzo podobny do barszczu Mantegazziego, który ma liście bardziej podzielone na węższe i ostro zakończone odcinki.
- Właściwości toksyczne
- Ma działanie toksyczne i alergizujące. Włoski na łodygach i liściach wydzielają parzącą substancję, która zawiera furokumaryny. Te szkodliwe właściwości ujawniają się w wysokich temperaturach i przy dużej wilgotności powietrza. U zwierząt powoduje podrażnienie przewodu pokarmowego, biegunkę, nudności, krwotoki wewnętrzne. U ludzi - zapalenie skóry (fotodermatozę), powstawanie pęcherzy, zapalenie spojówek. Uczulenie skóry podobne jest do oparzenia, w wyniku którego powstają trudno gojące się rany.
edytuj Zastosowanie
- Roślina uprawna: użytkowana jako pasza do karmienia bydła.
- Sposób uprawy: roślina powinna być skoszona przed wydaniem pędów kwiatostanowych; pozostaje na jednym stanowisku przez wiele lat. Plon nasion uzyskanych z 1 ha pozwala na obsianie 100 - 200 ha.
- Historia uprawy: trafił do Polski w latach 50. jako dar radzieckich uczonych z Wszechzwiązkowego Instytutu Uprawy Roślin w Leningradzie. Zaczęto go uprawiać jako roślinę paszową na skalę przemysłową w Małopolsce w latach 70. Jego uprawa szybko wymknęła się spod kontroli i rozprzestrzenił się samorzutnie w niektórych regionach Polski, m.in. w województwie warmińsko-mazurskim za pośrednictwem RRZD Bęsia.potrzebne źródło Wg Instytutu Ochrony Przyrody w Krakowie był uprawiany w ogrodach botanicznych (np. w 1958 r. w Ogrodzie Roślin Leczniczych Akademii Medycznej we Wrocławiu) i rozprzestrzenił się samorzutnie jako zbieg z upraw. Po raz pierwszy odnotowano jego występowanie we florze Polski w Pradolinie Wrocławskiej w drugiej połowie XX w. Obecnie występuje na całym niżu Polski. Wywiera niekorzystny wpływ na gatunki rodzime (konkurencja i wypieranie). Z tego względu nie powinien być uprawiany na obszarach chronionych, a istniejące tam jego stanowiska powinny być mechanicznie (wykopywanie lub koszenie przed okresem kwitnienia) i chemicznie niszczone.[1]
Przypisy
edytuj Linki zewnętrzne
|
