Światło widzialne.html

 
ca de en es fr it nl no pl pt ru ro fi sv tr vo


 

Spektrum elektromagnetyczne. Oddzielnie pokazany jest zakres promieniowania widzialnego.
Spektrum elektromagnetyczne. Oddzielnie pokazany jest zakres promieniowania widzialnego.

Światło widzialne – ta część promieniowania elektromagnetycznego, na którą reaguje siatkówka oka w procesie widzenia. Dla człowieka promieniowanie to zawiera się w przybliżeniu w zakresie długości fal 380-780 nm (co najmniej), dla innych zwierząt zakres ten bywa inny, aczkolwiek o zbliżonych wartościach. Energia promieniowania słonecznego (irradiancja) zawiera się w większości pomiędzy falami o długości 280-4000 nm i odpowiada dość dokładnie promieniowaniu ciała doskonale czarnego w temperaturze około 6000 K. W tabeli[1] podany jest podział promieniowania słonecznego w różnych pasmach. Około połowy energii całkowitego promieniowania słonecznego znajduje się w świetle widzialnym i ultrafiolecie, a druga połowa znajduje się w bliskiej i średniej podczerwieni (700-4000 nm).

Pasmo Długość [nm] Irradiancja [W/m2 [%]
Ultrafiolet <350 62 4,5
bliski ultrafiolet 350-400 57 4,2
widzialne 400-700 522 38,2
bliska podczerwień 700-1000 309 22,6
podczerwień >1000 417 30,5
stała słoneczna 1367 100,0
Współczynnik transmisji (w skali 0-1) atmosfery ziemskiej.
Współczynnik transmisji (w skali 0-1) atmosfery ziemskiej.
Współczynnik absorpcji promieniowania elektromagnetycznego w wodzie, w skali logarytmicznej.
Współczynnik absorpcji promieniowania elektromagnetycznego w wodzie, w skali logarytmicznej.

Spis treści

edytuj Transmisja światła widzialnego w atmosferze i wodzie

Światło widzialne jest w małym stopniu absorbowane zarówno przez atmosferę ziemską, jak i przez wodę. Rysunek stałych optycznych wody (od 200 nm do 200 μm) przedstawia absorpcję w dużym zakresie długości fal. Na wykresie widać, że zakres światła widzialnego jest wyjątkowy. Współczynnik absorpcji jest kilka rzędów wielkości mniejszy w świetle widzialnym niż w paśmie ultrafioletu lub podczerwieni. Tylko w tym zakresie światło może przenikać w głąb oceanu (do około 100 m), tworząc tzw. strefę eufotyczną i dostarczając niezbędnej energii do produkcji fitoplanktonu. Jak wyjątkowy jest zakres 400-700 nm można ocenić przez kontrast z promieniowaniem w bliskiej podczerwieni, które jest absorbowane przez warstwę około jednego milimetra na powierzchni oceanu (innymi słowy powierzchnia oceanu jest czarna w tym zakresie widmowym).

Podobnie jest w atmosferze ziemskiej – w świetle widzialnym absorpcja przez gazy i chmury jest stosunkowo mała (porównaj rysunek), co umożliwia dotarcie promieniowania widzialnego do powierzchni ziemi i oceanu. Obszary (długości fali) dużej transmisji nazywamy oknami atmosferycznymi. W świetle widzialnym (VIS) promieniowanie słoneczne jest stosunkowo mało absorbowane (okno światła widzialnego). W bliskiej podczerwieni (IR) widać szereg pasm absorpcyjnych pary wodnej.

Wobec tego, fizjologia oka (to, że dobrze widzimy w paśmie ok. 400-700 nm) może być związana z faktem, że woda morska transmituje światło widzialne.

edytuj Uwagi

Potocznie światłem nazywa się widzialną część, promieniowania elektromagnetycznego ("światło widzialne"). W fizyce pojęcie światło ma ogólniejsze znaczenie, co opisano w artykule światło.

edytuj Przypisy

  1. Thekaekara, M. P., Solar energy outside the earth's atmosphere, Solar Energy 14, 109 (1973)

edytuj Zobacz też

All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.