Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia.html



Vlag van de FARC-EP.

De Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (Spaans: Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia–Ejército del Pueblo, FARC of FARC-EP) is een communistische, revolutionaire en illegaal bewapende organisatie in Colombia. Ze werd aan het begin van de Colombiaanse burgeroorlog in 1964-1966 gesticht als de militaire vleugel van de Colombiaanse communistische partij en is daarmee de oudste guerrillagroep in Zuid-Amerika en tevens een van de oudste rebellengroepen ter wereld. Met een geschat aantal van 12.000 tot 18.000 leden (waarvan ongeveer 20 tot 30 procent jongeren onder de 18 jaar) is de FARC aanwezig op 35 tot 40 procent van het Colombiaanse grondgebied, voornamelijk in de zuidoostelijke oerwouden en in de vlaktes aan de voet van de Andes.

In haar begindagen was de FARC nog een ideologische guerrillabeweging, tot de groep in de jaren '80 betrokken geraakte bij de illegale drugshandel, waarna een officiële afsplitsing van de communistische partij plaatsvond. Er werd toen een nieuwe politieke structuur gecreëerd onder de benaming "Clandestiene Colombiaanse Communistische Partij". De groepering wordt door de Colombiaanse regering, de VN, de Verenigde Staten, de EU en anderen beschouwd als een terroristische organisatie omdat ze haar acties niet alleen tegen de regering voert, maar ook tegen burgers en infrastructuur.

bewerk Achtergrond

Oprichter en leider van de FARC tot 2008, Manuel Marulanda Vélez

Tweede man en woordvoerder Raúl Reyes werd gedood op 29 februari 2008.

Alfonso Cano, opvolger van de overleden Manuel Marulanda Vélez

De FARC-EP wordt bestuurd door een secretariaat onder leiding van Manuel Marulanda Vélez, alias "Tirofijo" (tot 2008), Jorge Briceño, alias "Mono Jojoy", en zes anderen. FARC-EP is georganiseerd volgens militaire rangen. De groep voegde "-EP" (Ejército del Pueblo) toe aan de naam tijdens de Zevende Guerrilla Conferentie in 1982, waardoor men de verwachting uitte dat guerrilla progressie zou boeken op conventionele militaire tactieken. De FARC-EP schildert zichzelf af als een politiek-militaire Marxistisch-Leninistisch organisatie, die geïnspireerd is door het bolivarisme.^[1] Het beweert dat het de armen op het platteland vertegenwoordigt en is tegen de invloed van de Verenigde Staten op Colombia. Het zet zich voornamelijk af tegen het Plan Colombia, privatisering van natuurlijke bronnen en multinationals. De FARC-EP financiert zichzelf vooral door drugshandel^[2][3] en ontvoeringen.

De vorige president van Colombia, Andrés Pastrana, sloot in 1998 een overeenkomst met de FARC. In ruil voor een gedemilitariseerde zone ter grootte van ca. 42.000 km² zou de de FARC Pastrana steunen in de verkiezingsstrijd. In 2002 zou een definitief vredesverdrag worden getekend, maar Manuel Marulanda van de FARC kwam niet opdagen. Pastrana gaf vervolgens opdracht de gedemilitariseerde zone weer in te nemen.

De FARC-EP zegt dat het nog steeds open staat voor een oplossing voor het nationale conflict. Het staat er echter alleen voor open onder bepaalde condities, zo wil FARC-EP dat sommige gebieden worden gedemilitariseerd en moeten alle gevangen genomen rebellen vrijgelaten worden. Zolang er niet aan deze condities wordt voldaan, zal FARC-EP blijven strijden om de doelen van FARC-EP te bereiken. Dit zou nodig zijn, omdat de Colombiaanse regering geweld gebruikt tegen de (ex-)leden van FARC-EP, aanhangers van FARC-EP en activisten van onder andere de socialistische Unión Patriótica.

De FARC-EP is door de VN, Europa en de VS op de lijst van terreurorganisaties gezet. De FARC-EP heeft, net als zijn gezworen vijanden van de rechtse guerrilla (bijv. de AUC), al vele burgers aangevallen, ontvoerd en vermoord.^[4]

Onder de door de FARC ontvoerden was presidentskandidate Íngrid Betancourt, die in juli 2008, na zes jaar, bevrijd werd. Na bemiddeling van de Venezolaanse president Hugo Chávez liet de FARC begin 2008 zes ontvoerde politici los. Op 29 februari werd tweede man en woordvoerder Raúl Reyes gedood bij een actie van het Colombiaanse leger, net over de grens bij Ecuador. Als antwoord stuurde Chavez daarop troepen naar het grensgebied met Colombia. Ook Ecuador bracht het leger in verhoogde staat van paraatheid.^[5]

Op 26 maart 2008 stierf oprichter en leider van de FARC, Manuel Marulanda een natuurlijke dood. Zijn opvolger is Guillermo León Sáenz Vargas, alias Alfonso Cano.

Op 2 juli 2008 werd Ingrid Betancourt, samen met 3 Amerikaanse gijzelaars en 11 Colombiaanse militairen, door het Colombiaanse leger uit handen van de FARC bevrijd. Zij werd op 23 februari 2002 in gijzeling genomen nadat zij als presidentskandidate tijdens de verkiezingen de dialoog had gezocht met de rebellen van FARC en had opgeroepen te stoppen met de gijzelingen. ^[6]

Op 26 juli 2008 arresteerde de politie in Spanje Maria Remedios Garcia Albert die de FARC-coördinator in Europa zou zijn. Informatie die naar de arrestatie leidde was afkomstig van de laptop van Raul Reyes. De 57-jarige vrouw heeft de Spaanse nationaliteit en had had als dekmantel een baan bij een Colombiaanse hulporganisatie. Ze zorgde voor de financiën van de FARC in Europa en coördineerde Europese activiteiten van de rebellenbeweging. De aanhouding van de coördinator is een nieuwe klap voor de FARC.^[7][8]

bewerk Kindsoldaten

De FARC recruteert, net zoals andere illegale partijen in het Colombiaanse conflict, regelmatig kinderen, soms al vanaf 8 jaar, als soldaten en informanten. Zij worden mentaal gebroken door ze te dwingen een familielid of een ontrouw lid van de FARC te vermoorden.^[9] Er zijn ook leden die zich vrijwillig hebben aangesloten, vaak zijn zij op zoek naar een uitweg van hun armoedige leven. Human Rights Watch schat dat FARC de meeste kindsoldaten in Colombia heeft. Een geschatte 20-30% (5000 ongeveer) van de strijders van FARC zou onder de 18 zijn, waarvan de meesten de leeftijd hebben van 12 jaar. Kinderen die proberen te vluchten worden gemarteld en vermoord.^[10][11]

bewerk Nederlandse strijdster

Zie Tanja Nijmeijer voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In september 2007 werd bekend dat de uit Denekamp afkomstige Tanja Nijmeijer sinds 2002 is aangesloten bij de FARC. Nadat ze in 2001 en 2002, tijdens een verblijf in Colombia, geconfronteerd werd met de armoede, sloot ze zich onder de schuilnaam Eillen, Eileen of Ellen aan bij de FARC, waar ze tolk en vertaler werd. Ook nam ze deel aan gevechtshandelingen.^{[12] [13]} In augustus 2007 werden bij een actie van het Colombiaanse leger haar dagboeken aangetroffen in het kamp waar Nijmeijer op dat moment verbleef.^{[14] [15]}

bewerk Externe links

• (en) FARC website

Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden in de categorie Revolutionary Armed Forces of Colombia van Wikimedia Commons.